Οι χώρες της Μεσογείου και της Ανατολικής Ευρώπης ως νέοι μεταναστευτικοί προορισμοί στην ΕΕ
Η Συνθήκη του Άμστερνταμ εισήγαγε μια νέα Κοινοτική πολιτική στα θέματα της μετανάστευσης και του ασύλου. Οι στόχοι αυτής της πολιτικής καθορίστηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Τάμπερε, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη για μια πιο αποτελεσματική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών σε όλα τα επίπεδα.
Η διαχείριση αυτή θα πρέπει να λάβει υπόψη της τις διάφορες μορφές μετανάστευσης και να ασκηθεί μέ διάφορα μέσα στις χώρες προορισμού και προέλευσης. Έτσι η δημιουργία μια Ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία εναρμόνισης των εθνικών πολιτικών με τους Κοινοτικούς στόχους. Ανάμεσα στις ποικίλες μεταναστευτικές τάσεις στην Ευρώπη, ο ρόλος των νέων χωρών μετανάστευσης εμφανίζεται ιδιαίτερα σημαντικός. Το πέρασμα των χωρών αυτών από χώρες αποστολής σε χώρες υποδοχής σχετίζεται με την οικονομική τους ανάπτυξη, η οποία συναρτάται της εισόδου τους στην κοινή Ευρωπαϊκή αγορά και της πολιτικής τους σταθερότητας. Οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες της αλλαγής καθώς και οι απαντήσεις σε αυτές από τις κρατικές πολιτικές ποικίλλουν σημαντικά ανάμεσα στις χώρες της Βόρειας και Δυτικής, της Νότιας της Κεντροανατολικής Ευρώπης και οδήγησαν στην δημιουργία διαφόρων δομών μετανάστευσης και αγορών εργασίας. Αυτές οι διαφορές προσφέρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα βάση για έρευνα η οποία θα μπορούσε να ρίξει φως στους μηχανισμούς της μετανάστευσης στην Ευρώπη. [Περισσότερα..]