Ο τόμος αυτός διερευνά το ρόλο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) στην προστασία των περιθωριοποιημένων ατόμων και μειονοτήτων. Ποιοι παράγοντες και συνθήκες οδήγησαν τους αυξανόμενους αριθμούς ατόμων και μειονοτήτων να διεκδικήσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους ενώπιον του ΕΔΑΔ και πώς το τελευταίο ανταποκρίθηκε σε αυτά; Μπορεί η Σύμβαση και η νομολογία του Δικαστηρίου του Στρασβούργου να ενισχύσει την προστασία ευαίσθητων ομάδων σε εθνικό επίπεδο και να διευρύνει τα δικαιώματά τους; Ή τείνουν κυρίως να συμπληρώνουν σχετικά δευτερεύοντα χάσματα ή περιστασιακά σφάλματα εθνικών εγγυήσεων δικαιωμάτων; Περιλαμβάνοντας ένα σύνολο οκτώ μελετών με βάση τη χώρα, ο συλλογικός αυτός τόμος ερευνά την προσφυγή στο δικαστήριο εκ μέρους των περιθωριοποιημένων ατόμων και μειονοτήτων και τη σχετική νομολογία του ΕΔΑΔ στις ακόλουθες χώρες: Αυστρία, Βουλγαρία, Γερμανία, Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο.