Αυτό το βιβλίο συνεισφέρει στις θεωρητικές και πολιτικές συζητήσεις σχετικά με την ύπαρξη και ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας. Παρουσιάζει μια κριτική συζήτηση όσον αφορά στις σχέσεις μεταξύ των μέσων μαζικής ενημέρωσης, της ιστορίας και της πολιτικής στην Ευρώπη, εξετάζοντας την αναδιοργάνωση των ιδεολογικών και πολιτικών καθοριστικών παραγόντων (όπως Αριστερά ή Ανατολή-Δύση) και την ύπαρξη μιας ευρωπαϊκής εκδοτικής κουλτούρας. Επίσης, ο τόμος αυτός εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς κρίσεις έχουν αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στα εθνικά μέσα επικοινωνίας της Ευρώπης κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου. Μελετά με εμπειρικό τρόπο την κάλυψη οχτώ κρίσεων από τα εθνικά μέσα επικοινωνίας: την επανάσταση του 1956 στη Βουδαπέστη, την οικοδόμηση του τείχους του Βερολίνου το 1961, το γεγονότα του Αυγούστου του 1968 στην Πράγα, την κήρυξη κατάστασης πολέμου στην Πολωνία του 1981, την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, το ξέσπασμα του Δευτέρου Πολέμου του Κόλπου το 2003 και την κρίση των γελοιογραφικών απεικονίσεων του Μωάμεθ το 2006.